Met de leraar praten

Alles is relatief. En niet in de laatste plaats: het oordeel van een leraar. Tenminste: dat is wat ik leerde op de basisschool.

Sommige kinderen op mijn basisschool waren slechte verliezers. Wanneer ze een “te laag” cijfer kregen voor een proefwerk, of als het schoolkeuze advies te laag was naar hun zin.

Je kunt op verschillende manieren daarmee omgaan.

Een van deze manieren is Je bij de beslissing neer te leggen, omdat een leraar pedagogisch geschoold is en dus de specialist in kinderen en hun kennis en vaardigheden is.

Maar sommige kinderen uit mijn klas kozen voor een andere aanpak. Ze zorgden ervoor dat hun ouders ’s middags of op de ouderavond gingen praten met de leraar.

Volgens die kinderen gebeurde dat dan met het argumenten dat vader toch zo’n goede baan had, en dat zijn kind natuurlijk toch minstens naar hetzelfde schooltype zou moeten kunnen als de oudere broer.

Dat waren stomme redenen natuurlijk en zoiets was niet eerlijk, dus dat gesprek zou geen nut hebben, vond ik toen. Maar het gekke was dat de leraren naar aanleiding van zo’n gesprek meestal wèl hun beoordeling bijstelden.

Toekomstige straf

En daar moest ik me dus bij neerleggen. Maar ik had een vast vertrouwen in het systeem. Ik dacht dat kinderen die onterecht op een te hoog schooltype terecht zouden komen, later vanzelf door het leven gestraft zouden worden.

Maar zo bleek het niet te gaan. Tenminste: op de middelbare school nog niet. De leraren waren er lui en gebruikten hun proefwerken meerdere keren. Door regelmatig proefwerken te kopieren van andere klassen en uit de proefwerkenkast (die gewoon op de gang stond) konden de kinderen hun gemiddelde cijfer hoog houden.

En weer dacht ik dat kinderen die op die manier een goed cijfer haalden voor een proefwerk, dat ging over stof waar ze niets van wisten, in het latere leven nog wel betrapt zouden worden op hun gebrek aan kennis.

Reunie

Tien jaar later heb ik op een reunie hierover gesproken met de docenten van de basisschool. Ze vonden zelf ook dat ze destijds erg jong en onwetend waren, en gebrek aan ervaring hadden.

Programmeerbare rekenmachine

In de tijd van mijn vervolgopleiding kwam de programmeerbare zakrekenmachine binnen bereik van studenten. Deze ontwikkeling ging helemaal langs de leraren heen, dit apparaat mocht gewoon gebruikt worden bij tentamens. Sommige studenten plakten hun “spiekbriefje” in de rekenmachine. Door hun medestudenten werd gezegd dat ze “cum Casio” geslaagd waren.

Ik ben benieuwd of andere mensen ook zoiets meegemaakt hebben in hun schoolloopbaan.