Verschraling van het winkelaanbod

Op de Engelse website The Register verscheen vandaag het artikel „Chopping the Long Tail down to size”. Dit artikel gaat over deze mythe in e-tailing marketingland:

Je kunt veel geld verdienen door een paar verschillende producten met grote omzet te verkopen, maar je kunt meer geld verdienen door heel veel verschillende producten met een kleine omzet te verkopen.

Appie en Etos

Één voor één worden alle supermarkten bij mij in de buurt vervangen door Albert Heijn filialen. Dat geldt ook voor de supermarkten waar ik wel eens een omweg voor maakte omdat ze daar producten verkochten die een Albert Heijn niet heeft. En dat is jammer, want als de timmerploeg in het kleine, oude pand een keurig nette inventaris in AH-stijl gemaakt heeft, komt in de nieuwe rekken een drastisch verkleind productassortiment.

Iets vergelijkbaars zie je de afgelopen jaren bij drogisterijen, die door Etossen vervangen worden.

De verschraling van het aanbod heeft tot gevolg dat ik steeds meer artikelen via internet moet bestellen, omdat het in een winkel niet meer verkrijgbaar is.
Blijkbaar is het internet de „speciaalzaak” van de 21e eeuw geworden.

Is de stelling waar?

Er zijn mensen die onderzocht hebben of de stelling bovenaan dit artikel waar is. En om je niet langer in spanning te houden: myth busted, zo lijkt het.

Ze hebben dit onderzocht door gegevens van de on-line verkoop van muziek te analyseren.

Wat blijkt: van 80% van de titels in het assortiment werd helemaal niets verkocht. Als je mensen laat kiezen uit tientallen MILJOENEN liedjes… gaan ze dus toch allemaal hetzelfde kiezen. De on-line verkoop van maar 52.000 liedjes – dat is het aantal liedjes dat een grotere platenzaak op voorraad heeft – leverde liefst 80% van de inkomsten op.

Maar…

De tweede helft van het artikel gaat in op de geldigheid van deze conclusie. Want on-line muziekverkoop is niet persé vergelijkbaar met andere winkels. De meeste mensen lusten on-line muziekverkoop nog niet eens als hun producten gratis zijn: toen een CD van de groep Radiohead gratis legaal werd weggegeven, had bijna iedereen toch liever een illegale versie.

Het artikel plaatst deze en de nodige andere vraagtekens bij de eerdere conclusie. Het artikel geeft verder aan dat het een goed idee zou zijn als journalisten met een kritische blik naar het hun aangeboden nieuws zouden gaan kijken.

Keuzestress?

Keuzestress specialist Barry Schwartz zegt dat je van meer keuze niet gelukkiger wordt: juist door het aanbod beperkt te houden, blijft het voor de klant overzichtelijk. Zouden grote bedrijven zijn wijsheid aan het toepassen zijn?

Nu is het al zo dat als ik bijvoorbeeld witte Oreo koekjes wil kopen, ze bij de meeste Albert Heijn winkels in mijn buurt ofwel bijna permanent uitverkocht zijn, ofwel niet eens in het assortiment zitten. En dat de keuze in chips steeds kleiner wordt.

Straks is het zo dat als de gemiddelde RTL4-kijker het product niet koopt, het niet in een Nederlandse winkel te koop zal zijn. Een winkel biedt keuze uit hooguit 5 versies van een product, die allemaal lelijk en/of uitverkocht zijn, of te klein zijn. Dit om het de consument zo gemakkelijk mogelijk te maken om afscheid van zijn euro’s te nemen.