Slechte ervaring met datingsites: een update

Samenvatting

Iets meer dan 2 jaar geleden schreef ik mijn vorige artikel over internetdaten. Nu het tegen het einde van het jaar loopt is het een mooi moment om de laatste ervaringen op te schrijven.

Als eerste geef ik een update over de sites die ik vorige keer bezocht heb. Daarna geef ik mijn ervaring met een aantal grotere, internationale sites. Tot slot geef ik links naar TV-uitzendingen waarin aandacht besteed werd aan datingbedrog.

Marktplaats

Eerst even een paar „oude bekenden”. Ik heb opnieuw naar Marktplaats gekeken, maar kan er dit jaar bijna geen eerlijke „vrouw zoekt man”-advertentie meer ontdekken. Wel verhaaltjes in steeds terugkerende schrijfstijl, vaak geschreven op één bepaalde foto van een persoon.

Een advertentie van een fotomodel met 10.000 views, die omhooggeplaatst wordt „omdat er vorige keer zo weinig reacties binnengekomen zijn”: wie gelooft zoiets?

Ik vraag me af hoeveel mensen hier intrappen. Het moeten er erg veel zijn, want Marktplaats laat zich er dik voor betalen: liefst 9 euro per advertentie. Wie doet er een boekje open over het verdienmodel van dit soort aanbieders?

Branddating

Wil je een Marlboro?

Leuk is dat de site Branddating terug in de lucht is. De site is iets veranderd en de bezoekers ook. Branddaters hebben nu een vierkant fotootje bij hun profiel en de meeste Branddaters blijken super fotogenieke mensen te zijn die LoL-len tot ze er waarschijnlijk dood bij neervallen.

Wanneer je gaat zoeken op merken dan valt op dat er veel meer uitgesproken sigarettenhaters dan rokers zijn, zoals je ziet op de afbeelding: de zoekopdracht „Marlboro” leverde honderden treffers op, waaronder niet meer dan 6 rooksters (ik heb ze onherkenbaar gemaakt). De site bevat dus absoluut niet een evenredige afspiegeling van de Nederlandse bevolking.

Toch is, en dan geef ik maar alvast de conclusie van dit artikel, Branddating waarschijnlijk nog steeds de enige site waar je enigszins betrouwbaar zou kunnen daten.

Gratis datingsites

Je hebt tegenwoordig meer gratis sites dan 2 jaar geleden. Maar verwacht daar niet te veel van. Het zijn vooral chatslet-hangouts en als je ingeschreven staat bij zo’n gratis site, dan krijg je regelmatig reclame voor bepaalde betaalde sites. Volgens mij geen toeval.

Betaalde datingsites

Betaalde datingsites geven je tegenwoordig korting bij lang lopende abonnementen. Zouden deze sites zo slecht werken dat jaarabonnementen nodig zijn?

Toch is me een paar keer opgevallen dat er op dergelijke sites advertenties verschijnen van vrouwen die eerst een week lang op geen enkel mailtje reageren en vervolgens hun advertentie uitbreiden met de tekst de liefde van hun leven gevonden te hebben.

Maar waarom laten ze die advertentie dan toch nog een jaar op de site staan? We zullen het misschien wel nooit weten.

Singles aus Netherland (waarschijnlijk Aarlanderveen)

The Americans

Je ziet op veel sites reclame met fotootjes van fotomodellen uit Aarlanderveen, die blijkbaar (op basis van mijn Nederlandse computeradres) in mij geïnteresseerd zijn.

Wie zijn deze vrouwen? Uiteindelijk heb ik me toch maar eens op zo’n site ingeschreven. Het blijkt te gaan om een puur Amerikaanse site die naar veel talen vertaald is. Direct na inschrijving zie je al dat het werkelijke aanbod heel anders is dan in de advertenties werd voorgespiegeld. Het inschrijven is gratis – maar dat is dan ook het enige dat gratis is.

Misschien is het echt waar dat deze sites in de VS succesvol zijn, dat kan ik niet controleren. Maar succes op de lokale markt van een Amerikaanse site hoeft helemaal niet gelijk succes op de Nederlandse markt te betekenen: dating op het uitgestrekte platteland van Amerika is toch echt wat anders dan dating in het dichtbevolkte Nederland.

The Russians

Het afgelopen jaar heb ik me ook ingeschreven bij Russische datingsites. Een belangrijk verschil tussen Amerikaanse en Russische datingsites is dat de Amerikaanse sites met Nederlandse vrouwen adverteren, terwijl de Russische sites met Russische vrouwen adverteren. Ze lijken dus niet te concurreren met elkaar.

Het is of de duivel er mee speelt: direct de dag na inschrijving ontvang je al diverse reacties op je profiel, verstuurd door aantrekkelijke Russische vrouwen. Waarop je pas kunt reageren nadat je betaalt hebt, want zo zitten ook deze sites in elkaar.

Als je gaat Googlen zal je vinden dat er je met meerdere vormen van scams door elkaar te maken kunt krijgen. De lokale Russische bezorg-bloemist zal bijvoorbeeld blij zijn met je omzet. Je leest verhalen van mensen die om elk risico uit te sluiten zelfs een reis naar Rusland maken, maar nadat alle papieren getekend waren hebben ze de vrouw van hun dromen nooit meer gezien.

Ergens zag ik dat iemand berekend had dat het gigantische aantal „Russische vrouwen” dat ingeschreven staat bij al die Russische datingsites niet eens waar kàn zijn. En ze zijn ook nog eens allemaal niet-rokend, iets dat in Rusland toch al een zeldzaamheid is.

Ook hier vraag ik me af waar die grote hoeveelheden fotootjes die dit soort sites nodig hebben toch vandaan komen.

Tip voor wie zoekt naar een Russische vrouw: kijk wat rond op YouTube en bespaar jezelf veel geld en moeite.

Betaalde sites, echte liefde?

Vet veel leden uit Holland, Patrick!

Een stap verder dan betalen voor het vinden van echte liefde, is dat wat helemaal niets met liefde te maken heeft maar wel zo heet: „betaalde liefde”. In die kringen wordt dit ook „dating” genoemd. Is dát dan misschien te vinden via internet?

Het Amerikaanse „Adult Friend Finder” belooft het, maar wat ik zag was toch vooral een yet-another site met oude advertenties van attention-whores: voor mij de grootste teleurstelling van het afgelopen jaar. Maar ik heb ergens gelezen dat ze zo’n 50.000 US-Dollar per maand aan internetreclame uitgeven, dus ze zullen heus wel echte klanten hebben.

De site is nu nog eigendom van het Amerikaanse Penthouse maar wordt binnenkort naar de beurs gebracht door een Russische bank. De website beweert bijna een miljoen klanten te hebben, die per stuk gemiddeld ruim 325 US-Dollar per jaar opleveren. Wie dat gelooft krijgt later vast een heel mooi plekje in de pr0n-hemel, maar dat is mijn persoonlijke mening. Ze hopen in elk geval met de beursgang bijna een half miljard op te gaan halen om daarmee hun schulden af te lossen.

Op de Nederlandse markt zijn er erg veel sites die hun content bij elkaar jatten en gebruikers laten betalen voor waardeloze informatie. Allemaal? Nee, niet allemaal: er is ook een handjevol eerlijke sites. Bij sommigen betalen de vrouwen voor hun advertentie, bij anderen betalen de mannen voor toegang. Er zijn ook gratis sites: eentje voor recenties van „rood licht” en eentje voor mensen die contact willen leggen met „volslank”.

Volgens mij is het op „betaalde liefde” gebied eigenlijk vrij simpel: je vindt op internet advertenties van dames die hun diensten ook aangeboden zouden hebben als er geen internet bestond, advertenties die bedoeld zijn om communicatiekosten te genereren én je vindt er advertenties van mensen die het plaatsen van dit soort advertenties als hobby hebben.

De kroeg

Nee, je kunt beter niet proberen om een vrouw te vinden via internet. En sinds het rookverbod is het in de kroeg helemáál uitgestorven.

Het schijnt dat MSN de rol van de kroeg overgenomen heeft. Maar daarover misschien over 2 jaar meer.

Televisie

(update 31 januari 2009) Vandaag zag ik in het forum van de Kassa website een onderwerp over datingsites. Daarin lees je onder andere de praktijkervaring van iemand die een gigantisch bedrag voor een abonnement bij een datingsite op tafel gelegd heeft. Mijn conclusie uit zijn verhaal is dat je met zekerheid kunt zeggen dat datingsites oplichterij zijn.

Iets anders, maar toch gerelateerd: afgelopen maandag 26 januari 2009 besteedde TROS Radar aandacht aan het relatiebemiddelingsbureau up2date. Het bedrijf richt zich volgens de uitzending als eerste op het halen van de 100.000 euro omzet per week (= nieuwe klanten), terwijl er voor een aantal klanten maar een paar „dates” per jaar geregeld worden. Hun advocaat J.P. van Rossum geeft in de uitzending aan dat er heel veel klachten binnenkomen en „ongelofelijk vaak” geld wordt teruggegeven (op 25:25 in de clip). Heel leerzaam om te zien welke psychologische spelletjes er hier door zowel bedrijf als door hun advocaat gebruikt worden voor het „goede doel”.

Links

• Andere artikelen van mij over Singles
• Andere artikelen van mij over Datingbedrog
• Datingtips die niet zo slecht zijn als de meeste: Datingblog
• Een marketingblog voor datingsites: Datingfacts

Let op: in dit artikel gebruik ik het woord „dating” steeds voor het opbouwen van een niet-commerciële liefdesrelatie. Dus niet voor incidenteel sexcontact met onbekenden, al dan niet tegen betaling („escort”, „swingers”).