De krant is stervende

Toen ik jong was keek ik heel graag naar „Lou Grant” (dramaserie over een krantenredactie) en tiepte ik zelf krantjes voor de buurt. Maar als nù iemand tegen mij zou zeggen dat hij nog een betaald abonnement op een krant heeft, dan zal ik hem/haar waarschijnlijk direct aanzien voor bejaarde.

Zoiemand die verder nog gewoon maandelijks huur betaalt voor een T.65 telefoontoestel, die als je een interessante internetpagina laat zien deze wil uitprinten om hem te kunnen „bewaren”, voor wie een diskette iets nieuws is en die de chip in een EPROM „klein” noemt.

Banken maakten de stap naar de huidige eeuw door telebankieren te introduceren. Kranten deden helemaal niets en werden links en rechts ingehaald.

Telegraaf Media Groep

Op de site van de commissie Brinkman zag ik een interview met Frank Volmer, directeur Telegraaf Media Groep (TMG) Nederland. Het verhaal van de man met de vlotte babbel is heel open en het is duidelijk dat hij heel goed beseft welke problemen er spelen in zijn wereld – maar de krantenwereld is blijkbaar zo’n inflexibele industrieruïne dat daar gewoon niets aan te veranderen was.

Hij vertelt bijvoorbeeld hoe hij de advertenties voor auto’s bijna allemaal verloor aan nieuwkomer Marktplaats – op zolderkamertjes is men nou eenmaal innovatiever dan in een bedrijf dat net uit een kartelsituatie komt, zo zegt hij.

Ook noemt hij het schrijven van stukjes op basis van aangeleverde informatie in plaats van echt journalistiek werk. Hij vertelt dat zijn bedrijf probeert om aan zijn journalisten uit te leggen dat ze niet zomaar alle informatie van PR-bureaus moeten overnemen, omdat die vervolgens opmeten hoeveel centimeter gratis publiciteit ze voor hun opdrachtgever gegenereerd hebben.

En hij vertelt dat je het verkopen van een papieren krant bèst los kunt zien van journalistiek werk doen.

Jaren ‘80

In Amerika was men in de jaren ‘80 al bezig met een electronische krant, wat blijkt uit deze reportage op YouTube: