Balkenendenorm voor TV-presentatoren flut

Dat was een typische oorzaak van vervangende schaamte, de afgelopen weken: de politiek die denkt te kunnen verbieden dat presentatoren bij de publieke omroep meer verdienen dan premier Balkenende.

Ergens vind ik dit zelfs een vreemd voorstel, want in mijn jeugd moesten we op school nog leren dat het een (van de vele) slechte kenmerken van de Sovjet Unie was dat een arts daar even veel verdiende als een arbeider. Maar dat terzijde.

Al tientallen jaren is bekend dat de echte grootverdieners in de mediawereld gewoon een eigen productiebedrijf hebben. Daarmee bepalen ze zelf voor wie ze werken en tegen welke tarieven, is hun werkelijke salaris onzichtbaar geworden voor de opdrachtgever en door het zelfstandig ondernemerschap besparen ze ook nog eens op het betalen van sociale premies. Zoals Elsevier terecht schrijft is de Balkenendenorm hier natuurlijk op geen enkele manier te handhaven.

De politiek wil nog veel andere exorbitante beloningen graag verbieden, maar zal dat nooit kunnen. Want hoe werkt dat in de praktijk?

Banken

Neem nou het uitbetalen van bonussen in de bankenwereld. Dat gebeurt ondanks de kredietcrisis wereldwijd nog steeds, zelfs bij banken die staatssteun onvangen hebben: misschien niet onder de naam „bonus” op het salarisstrookje, maar dan bijvoorbeeld door je een royale „onkostenvergoeding” te geven voor een spreekbeurt in het buitenland, of door het inhuren van het adviesbureau van de vrouw voor een of ander goedbetaald marketing- of communicatieklusje.

Producers

In de mediawereld is een bekende truuk dat men voor een productie steeds opnieuw hetzelfde materieel huurt bij een bevriend verhuurbedrijf. De (hoge) kosten hiervan worden doorberekend aan de omroep, maar de kickback die aan het eind van het jaar terugkomt blijft bij het productiebedrijf.

Politici

Ook de politici zelf maken handig gebruik van dit soort truuks, zo is er bijvoorbeeld iemand van stadsdeelraad Amsterdam Zuidoost wel eens op betrapt op het inhuren van de eigen partner voor het „schrijven” van een rapport. Dat deze mensen zelfs dezelfde achternaam hadden viel niet op in de stukken, omdat consequent alleen de bedrijfsnaam gebruikt werd. Maar googlen op het adres van het bedrijf was voldoende om de naam van de politicus in beeld te krijgen.

Links

• graaizaken.wordpress.com
• nrc.nl: lijst van bedrijven van presentatoren
• Ook inventief: een kunstwerk kopen voor bewezen diensten
• geenstijl.nl: Publieke omroep lucratieve business