In deze documentarische film zie je hoe meester Emre Aydın zijn eerste leerjaar gaat geven: ergens in het oosten van Turkije, met alle klassen in één lokaal. Zijn eerste opgave is om te zorgen dat de kinderen op school verschijnen. De tweede is om te zorgen dat ze Turks leren verstaan.
Als je de film „Be Kind, Rewind” gezien hebt, dan weet je wat „Sweded” films zijn.
Voor alle anderen is dit, kort samengevat:
het naspelen van een bekende filmklassieker, in korte tijd, met beperkte middelen.
Kort geleden heb ik de film „Hard Candy” gezien. Op het eerste gezicht geeft deze film een variant op de gevaarlijke kant van internetdaten: in deze film is het zo dat het meisje misbruik maakt van de jongen.
De kijker blijft tot het eind van de film in onzekerheid over de ware toedracht. Tot er die ene blik is, die kinderlijke blik, die onbedoeld precies vertelt hoe de vork in de steel zit. Omdat het een Amerikaanse film is, eindigt deze uiteraard in een „happy” end. Maar deze film heeft een dieper liggend verhaal.
Laatst zat ik me bij mezelf nog af te vragen hoe het bij andere bedrijven zou zijn: zou er daar net zo vaak gehuild worden als op de afdeling waar ik werk? Denk je dat geen vriendin geen tranen betekent, zit je toch voordat je het weet weer een uur in een hokje om een collega te troosten. Ik werk in een mannenwereld, dus misschien kom ik er wel nooit achter hoe het op andere afdelingen gaat.
Hier dacht ik weer aan na het zien van de film „The Lake House”.
Reacties en updates