Huilen bij The Lake House

filmLaatst zat ik me bij mezelf nog af te vragen hoe het bij andere bedrijven zou zijn: zou er daar net zo vaak gehuild worden als op de afdeling waar ik werk? Denk je dat geen vriendin geen tranen betekent, zit je toch voordat je het weet weer een uur in een hokje om een collega te troosten. Ik werk in een mannenwereld, dus misschien kom ik er wel nooit achter hoe het op andere afdelingen gaat.

Hier dacht ik weer aan na het zien van de film „The Lake House”.

Volgens mij kan een onbereikbare liefde nooit zo dichtbij zijn, als een onbereikbare liefde via internet. Maar hoe leg je dat uit aan iemand die zich nooit buiten de platgetrapte paden van het internet waagt – alle gemiddelde huisje-boompje-beestje mensen dus?

In „The Lake House” is het idee van de onbereikbare liefde uitgewerkt op een pre-internet manier: je schrijft wat op papier en op het volgende moment is je boodschap „ergens anders”. Gewoon door een onverklaarbaar gat in de tijd.

Op papier lijkt het een saaie film te zijn en ik wilde hem vanmiddag eigenlijk alleen snel even kijken om hem eindelijk van mijn „to do”-lijstje af te kunnen strepen.

Misschien komt het doordat ik zelf het thema te vaak aan het eigen lijf ervaren heb, dat ik de film zo ontroerend vond. En meer kan ik er ook niet over vertellen zonder de film voor je te spoilen. Maar kortom: geen spijt van.

Vertel jouw mening

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s