Neem er eentje uit het asiel

Doe Maar – 32 Jaar

Toen ik in 2001 in Amsterdam ben komen wonen, ben ik op een gegeven moment een keertje over die levensgevaarlijke Wallen gewandeld, bij daglicht natuurlijk. Het was er anders dan wat ik verwachtte; anders dan het geromantiseerde beeld dat je in die tijd op tv zag bijvoorbeeld bij de kriminal-polizei.

Eigenlijk was het meer alsof je liep door een asiel vol met puppy’s die in glazen kooitjes opgesloten waren, mij wanhopig aankijkend met een blik van „kies mij”.

Wat ik toen nog wel het leukst vond om te zien waren toeristen die dolgelukkig stonden te kijken naar een etalage van een suffe winkel, waarin ze misschien wel voor het eerst van hun leven dingen te koop zagen die in hun eigen land taboe zijn.

The Police – Roxanne

En dat was het dan eigenlijk.

Mijn jeugd

Later ging ik me afvragen of ik toch niet een heleboel van de betekenis gemist had. Dat was immers al eens eerder gebeurd. Van mij mocht iemand best een „rode lamp” aan doen als ze discoverlichting zo leuk vond (Roxanne). (Moderner is de versie van George Michael)

In Brabant kende je het fenomeen „rij” eigenlijk alleen bij de slager, maar waarom zouden mannen niet „in een rij” mogen staan? (32 jaar)

Astrid Nijgh – Ik Doe Wat Ik Doe

Ik doe wat ik doe was een van mijn favoriete liedjes van Hilversum 1, maar WAT zou je dan hier doen en niet „bij je vrouw”? Niemand kon het me uitleggen toen ik 8 was.

Kijken in Amsterdam

Decennia later: ik zag het programma van Metje op de lokale Amsterdamse tv. Dat gaf meer informatie en maakte het een en ander zelfs een beetje sympathiek.

Ik besloot ik dat ik over dit onderwerp nog lang niet goed genoeg nagedacht had. Blafhert en nieuwsgierigheid zijn synoniem, dus: participerend observeren.

Clouseau – Domino

Waar ik me tegenwoordig over verbaas is dat er zoveel jonge stelletjes over de wallen lopen. Schokkend: kunnen mensen zo vroeg in hun leven al toerist zijn? En in het weekend gezinnen met jonge kinderen: „Maar eentje” zeggen ze teleurgesteld tegen elkaar, als ze na een middagje winkelen hun kinderwagen gezellig over de Wallen geduwd hebben.

frank-boeijen
Frank Boeijen – Kronenburg Park

En dan die mensen waar het waarschijnlijk allemaal om draait: de soms ietwat krom lopende, soms ietwat groezelige mannen, waarvan sommige met een dubieus plastic zakje met daarin iets dat beweegt alsof het een kilo vlees is.

Hun jeugd

Maar ook over de andere kant verbaas ik me: de oneindige hoeveelheid nieuwe meisjes die kennelijk voor dit beroep kiest. En hoeveel vrouwen dus dit beroep gehad moeten hebben.

Snel komt er een tijd dat hun lichaam niet meer zo jong en strak is, wat doen ze dan? Gaan ze jong de pijp uit door crack (de Amerikaanse manier)? Trekken ze misschien in bij hun beste klant (dat zou ik doen)? Of hebben ze gewoon een uitkering met een vette bankrekening in het buitenland (de Hollandse manier)?

Hoe komt een meisje dat van alle soorten mannen die er bestaan al hun intiemste details kent eigenlijk nog aan haar gerief?

Vragen waarop niemand een antwoord weet…

Meer liedjes

I Wayne – Can’t satisfy her
Maywood – Circumstance
Advertenties

Vertel jouw mening

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s