Verschil met Brabant: my home is MY castle

van Brabant naar AmsterdamOok een groot verschil tussen Amsterdam en Brabant is: aan wie mensen de binnenkant van hun huis laten zien.

Ik realiseerde me dat ik de afgelopen jaren maar erg weinig Amsterdamse interieurs gezien heb. Dat komt omdat iemand je hier maar zelden bij zich thuis uitnodigt.

Huiskamerfunctie

Misschien komt dit doordat hier in Amsterdam vroeger „het café op de hoek” de huiskamerfunctie had: je spreekt ergens in de stad af waar een van de twee „op doorreis” even stopt. En ook feesten vinden plaats in de stad. In Brabant is dat juist andersom: een feest vier je thuis, in de woonkamer, voor tieners is er de partykelder, ’s zomers vier je feesten in je tuin. Alleen bij uitzondering huur je een feestzaal.

Maar goed, in Amsterdam zijn de woningen veel kleiner en hebben de meeste mensen tuin noch kelder.

Kom binnen

Zelf heb ik de gewoonte uit Brabant overgenomen dat ik zo’n beetje iedereen die met een goede reden aanbelt binnen laat. En ook in Amsterdam heb ik daar tot nu toe nog geen spijt van gehad.

Ik verbaas me eigenlijk dat je hier toch nog zo vaak hoort dat een bejaarde in een „babbeltruuk” getrapt is, want in Brabant waren bejaarden voor dat soort bezoekers juist extra op hun hoede.

Ik krijg intussen wel het idee dat wanneer in Amsterdam een vrijgezelle vrouw een vrijgezelle man bij zich thuis uitnodigt, dat je daar dan eigenlijk al wat achter moet gaan zoeken, want voor mensen van mijn leeftijd blijkt dat een zeldzaamheid te zijn.

Gastvrijheid

Een anekdote over de „gulheid” van Eindhovenaren:
Een rijke dame uit Eindhoven schudt wat hagelslag op een bordje.
„Mag ik u een bonbon aanbieden?” zegt ze tegen haar gasten, terwijl ze het bordje presenteert.
Ze voegt toe: „Neem er maar twee, want ze zijn nogal klein.”

Okee, je kunt in Brabant vaker op visite komen, zelfs onaangekondigd, maar dat hoeft niet meteen te betekenen dat op visite gaan in Brabant beter is.

Want wat ik me herinner van Eindhoven (en omgeving) was dat als je ergens op bezoek kwam, je meestal heel lang moest wachten tot je wat te drinken aangeboden kreeg. Soms moest je er zelf om vragen (dan hoorde je vaak „kinderen die vragen worden overgeslagen”, maar als je niets vroeg kreeg je ook niets).

In die tijd werden buiten Eindhoven ook vaak grappen gemaakt over de „gulheid” van de Eindhovenaren, zoals je zit in de groene inzet.

Vertel jouw mening

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s