10 Jaar geleden: 2000

Nu 10 jaar geleden was ik bezig met stoppen met mijn bedrijf. Het was ongeveer in die tijd dat ik de naam „blafhert” ben gaan gebruiken, want ik wilde ook privé wat op internet gaan doen. Hieronder blik ik terug op wat ik op dat moment dacht over klanten en concullega’s, toegang tot internet en de internet-hype.

Millenniumprobleem

De teleurstelling van de eeuw was misschien wel het millenniumprobleem. Ondanks alle doemvoorspellingen van journalisten draaide de wereld gewoon door. Wel werd me duidelijk dat software ver achter loopt op hardware.

Klanten

In die tijd verbaasde ik me er over dat sommige mensen al voor een heel klein prijsverschil al naar een andere winkel gingen. Advies haalden ze bij de ene verkoper, het product bij de goedkoopste. Soms scheelde dat letterlijk maar 1 dubbeltje.

Deze cartoon is trouwens onverwacht treffend.

Een andere zorg van me waren klanten die veel te laat betaalden, of helemaal niet. Ik verbaasde me erover dat de overheid je daarmee helemaal niet helpt. Natuurlijk kan je daar ook zelf wel wat aan doen; vaak werken deze mensen volgens hetzelfde vaste stramien, wat je ook wel terugziet in bijvoorbeeld TROS Opgelicht. Wat ik daarmee bedoel is dat je een poging tot oplichting vaak veel eerder kunt herkennen dan je zou denken.

Cash & carry

Bij een groothandel waar ik eens stond te wachten, was een medewerker alle incourante en defecte elektronica aan het verzamelen voor een opkoper die zou langskomen. Er waren winkels die een reputatie hadden een slechte kwaliteit spullen te verkopen, maar toch gingen mensen daarheen. Het leek wel of klanten niets leerden.

Ik vraag me eigenlijk nog steeds af hoe bedrijven als Weans zo gemakkelijk konden zien aan welke personen ze rotzooi konden meegeven en aan wie niet.

Weans was een winkel waar ze soms retouren op een stapel gooiden en aan klanten een vervangend exemplaar meegaven dat uit diezelfde stapel getrokken werd. Misschien kregen mensen met een grote mond, die veel andere klanten doorstuurden, wel nieuwe (=niet kapotte) onderdelen en service, maar de klanten die door deze mensen doorgestuurd werden de rotzooi.

Het toverwoord waarmee klanten zich altijd laten lokken is „omruilgarantie”. Uit onderzoek blijkt dat iemand die met een kapot apparaat teruggaat naar een winkel en dan een nieuw apparaat krijgt, uiteindelijk meer tevreden is over die winkel, dan iemand bij wie het meteen de eerste keer goed gaat.

Soms lijkt het wel of mensen gewoon heel graag opgelicht willen worden.

Superweb

Een ander fenomeen uit die tijd was „Superweb”. Voor bellen betaalde je in die tijd nog elke minuut lokale telefoonkosten, zelfs bij bellen naar internet met je modem. En volgens KPN was het tarief „kostendekkend”. Superweb was een piepklein bedrijf dat hier wel even een eind aan zou maken.

Vooral scholieren en studenten droomden van een Superweb abonnement, waarmee ze voor 35 gulden per maand onbeperkt zouden kunnen inbellen op internet. Iedereen wist dat het nooit zou kunnen werken wat Superweb beloofde, maar waarom probeerden ze het dan toch?

Uiteindelijk is het Superweb gelukt om een reden te vinden een proces aan te spannen tegen hun telecombedrijf, wat ze misschien wel, misschien niet veel geld opgeleverd heeft. Weet iemand misschien hoe het afgelopen is met Superweb?

ADSL

ADSL hadden we nog niet in 2000. De populariteit van internet was zo gegroeid dat in die tijd het telefoonnet ‘s avonds zelfs veel zwaarder belast werd dan tijdens kantooruren.

ADSL was een nieuwe techniek, die zich nog niet had bewezen. In Nederland werd ADSL aangekondigd in oktober 1999, maar eigenlijk geloofde niemand dat KPN snel zou toelaten dat het op grote schaal gebruikt zou gaan worden, omdat dit ze zo ontzettend veel telefoontikken zou gaan kosten.

Maar KPN zei van plan te zijn in supersnelle tijd heel Nederland geschikt te maken voor ADSL en achteraf gezien is ze dat nog in 1 jaar gelukt ook.

Internethandel

Een van de redenen voor mij om te stoppen met mijn internetwinkel was dat grote bedrijven zich op internet gingen storten. Door bijvoorbeeld te leveren tegen kostprijs maakten ze de markt kapot.

Op dat moment was dat voor mij erg vervelend, maar achteraf gezien was dat ook wel logisch dat dit zou gebeuren.

Bij een klein bedrijf moet alles lukken; een kleine zelfstandige moet gewoon steeds iets harder en slimmer werken wanneer zijn bedrijf niet zo loopt als hij zou willen. Bij grote bedrijven wordt zoiets natuurlijk moeilijk en als ze niet kunnen groeien door overnames moeten ze dus maar vanalles uitproberen — waarbij een groot deel van de projecten geld zal kosten, in plaats van opleveren. Een van de dingen die ze terloops kunnen uitproberen, is handel op internet.

Advertenties

Vertel jouw mening

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s