Gevangen door Utrecht

van Brabant naar AmsterdamVoordat ik naar Amsterdam verhuisde, heb ik lang getwijfeld over waar ik heen zou willen gaan.

Ik had nooit eerder Amsterdam overwogen en dat komt door: Utrecht.

Als je via de snelweg A2 vanuit Brabant naar Amsterdam gaat, moet je via Utrecht. Ik weet niet meer precies hoe ik dat ooit bedacht heb, maar ik stelde mezelf zo voor dat de A2 een soort schaalverdeling had, die wat vertelde over de plaatsen die je via de A2 kunt bereiken. Immers: ga je de ene kant op dan kom je in het gebied waar via heuvels de corruptie ons land binnenkomt, ga je de andere kant op dan kom je bij lompe mensen die veel praten en weinig zeggen.

Utrecht

In de stad Utrecht was ik wel eens geweest. Helaas zag je er bij het uitgaan in delen van deze provincie evenveel narigheid als in Eindhoven en volgens Bureau Hengeveld is dat nu nog steeds zo. Wat was er daar dan beter dan in Eindhoven, of wat zou een goede reden zijn om verder in die richting te kijken?

Ik dacht dat de volgende grote stad aan de A2 alleen „erger” kon zijn. Dat is dat waardoor ik achteraf gezien „gevangen” gehouden ben door Utrecht.

Plaatsgebonden

Zou het niet mooi zijn dat er zo simpel een schaal langs een rechte lijn zou zijn als ik vroeger ooit dacht? In werkelijkheid is het karakter van mensen gebaseerd op eilandjes. Om een voorbeeld te noemen: Utrechtenaren leren van elkaar dat je laat moet remmen als je een voorrangsweg nadert. Dat is nou eenmaal de manier waarop zij met elkaar omgaan. In Amsterdam laat je merken dat je de ander gezien hebt door op tijd te remmen.

Op landelijk niveau worden er vaak beslissingen genomen als enige juiste oplossing voor het hele land, terwijl je die beslissing in werkelijkheid veel beter zou kunnen aanpassen op verschillende groepen mensen. Hier kan de politiek nog heel veel leren: je moet wel heel erg wereldvreemd zijn om te denken dat je Amsterdam en Utrecht bij elkaar in een „Randstadprovincie” zou kunnen proppen. Eigenlijk is het net zo raar om een beslissing te laten gelden tot opgedrongen lands- of provinciegrenzen, als om te denken dat de A2 een sociale schaalverdeling heeft.

Ik noem het volgende niveau „kwadratische politiek”. Niet langer verdeel je het volk langs 1 as in groepen, maar langs 2 assen. Je zou kunnen doorgaan tot een oneindig aantal assen, maar 2 is voorlopig moeilijk genoeg.

Motto

Het motto van dit verhaal is:

probeer nieuwe dingen

Vertel jouw mening

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s