Telefoonboek en vervuiling

Dat zouden ze nou eens moeten verbiedenJe kunt slechte dingen toch goed doen en je kunt goede dingen toch slecht doen. Maar je kunt ook slechte dingen slecht doen en een goed voorbeeld daarvan is: het  telefoonboek.

Op 3 september 2008 schreef ik er voor het eerst een artikel over. Toen was het probleem dat nieuwe telefoonboeken door de wijk rondzwierven, afkomstig van complete pallets telefoonboeken die gedumpt waren op de hoek van de straat.

De jaren daarop ging het al beter en dit jaar, 2011, werd het nieuwe telefoonboek zelfs netjes in mijn brievenbus bezorgd. Alleen wil ik dat niet, want ik heb me afgemeld en ik heb niet eens een kpn telefoonaansluiting meer!

(lees verder na de foto)

telefoonboek 2011

Vroeger

Toen ik nog op de basisschool zat was een telefoonboek heel erg handig, want Hyves en msn bestonden nog niet dus de enige manier om je vriendjes ‘s avonds te spreken was naar de vaste lijn van hun ouders te bellen. Dat kon toen nog, want bijna niemand had een geheim telefoonnummer en er was altijd wel iemand thuis.

Op een gegeven moment ontdekte ik dat in plaats van steeds te gaan bladeren in die mooie grote boeken (bij mij thuis hadden we er zelfs 3 verschillende, omdat we op de grens van het gidsgebied woonden) het veel gemakkelijker was om de nummers die je echt gebruikte eenmalig over te schrijven in een handig klein boekje. Dit bleek een goed idee te zijn: die grote boeken had ik daarna bijna niet meer nodig.

Vanaf ongeveer het jaar 2000 werden steeds meer mensen bereikbaar op een nieuw 06-nummer dat „nog” niet in de gids stond. Oplossing: mensen die ik leerde kennen vroeg ik op welk nummer ze door mij gebeld wilden worden en dat nummer bewaarde ik dan direct in mijn eigen mobiele telefoon.

Vanaf toen gebruikte ik het papieren telefoonboek alleen nog om te controleren of ik er zelf nog wel goed in stond. Bij de bedrijven waar ik daarna gewerkt heb gebruikte men soms nog een tijd de „cd-Foongids”, maar ook dat is al jaren geen standaardapplicatie meer.

Bejaarden

Niet iedereen gaat net zo met de tijd mee als ik: ik noem als voorbeeld de bejaarden. Zij zijn elke keer blij met een nieuw gratis boek, zij zijn de primaire doelgroep voor papieren telefoonboeken en je zou denken dat de makers van telefoonboeken rékening houden met hun doelgroep.

Daarin falen ze: ze geven het boek tegenwoordig zulke kleine lettertjes dat er 8 kolommen over 2 pagina’s passen. Voor iemand van mijn leeftijd is dat al moeilijk te lezen, maar bejaarden kúnnen zulke kleine lettertjes optisch helemaal niet lezen. Je ziet daarom dat bejaarden zich moeten behelpen met telefoonboeken die ze van vroeger nog bewaard hebben.

Restafval

Wat gebeurt er eigenlijk met al die papieren telefoonboeken die gedrukt worden? Spreek iemand die telefoongidsen bezorgt en hij/zij kan je bevestigen dat in de steden de meeste telefoonboeken ongelezen bij het restafval verdwijnen.

Bij het restafval inderdaad, want het aanbod vormt een te grote piek om te verwerken in het reguliere oud-papier proces. In 2008 zat er zelfs een plastic hoesje om elke telefoongids zodat recyclen nog lastiger was. Al met al geeft het papieren telefoonboek een behoorlijke vervuiling, met als enige reden dat er advertenties verkocht kunnen worden door De Telefoongids bv.

Zou het niet veel beter zijn als dit afval al gewoon niet geproduceerd werd? Verbieden is waarschijnlijk nog niet mogelijk, maar er is wel iets dat je zelf kunt doen:

Naar aanleiding van de actie „stopdetelefoongids” uit 2008 kan je nu op de website van De Telefoongids bv een formulier invullen om je af te melden. Helaas heb na mijn afmelding in 2008 toch nog elk jaar een telefoongids ontvangen, maar het gaat om het idee dat je actief je best doet voor een beter milieu en een schonere leefomgeving.

De telefoongids heeft overigens wel een tegenaanval geopend, waarvoor ze kinderen gebruiken: „nee opa, je mag het telefoonboek niet weggooien, want school krijgt daar volgend jaar 20 cent per boek voor”.

Advertenties

2 gedachtes over “Telefoonboek en vervuiling

  1. Mijn aanname dat de telefoongids alleen door bejaarden gebruikt werd, blijkt te kloppen: vooral bejaarden die buiten de Randstad wonen.

    Het einde kwam heel erg snel: in 2016 gebruikte 57% van de Nederlanders nog wel eens een papieren telefoongids, dit waren vooral 55-plussers. In 2017 bleek dat nog maar 2% van de Nederlanders de gids onmisbaar vond en heeft de uitgever besloten te stoppen met het papieren telefoonboek.

Vertel jouw mening

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s