En weer was daar die Juichende Menigte

apenpak pakwerkerAls je toegejuicht wilt worden, huur dan mensen in!

In het verleden schreef ik al een artikel over bedrijven die reageren op berichten van boze klanten op internet, maar er zijn ook bedrijven die berichtjes op internet plaatsen die lijken van consumenten te zijn.

Het eerste mij bekende Nederlandse voorbeeld hiervan is een campagne van reclamebureau KesselsKramer, dat omstreeks het jaar 2000, in de slipstream van The Blair Witch Project, een 16-jarige internet-nerd inhuurde voor promotie van de film „Total Loss”.

Hieronder beschrijf ik 5 voorbeelden (je vindt er nog een paar bij de links), namelijk:

  • Negatieve recenties bij Amazon, geschreven door/voor concurrerende auteurs;
  • Werknemers van een callcenter schrijven op een consumentenforum negatief over de concurrent van hun opdrachtgever;
  • Een Neckermann klant die wel heel erg veel spullen koopt;
  • Reclame in „viral” filmpjes;
  • „Werken” in Second Life.

Amazon

E-commerce pionier Amazon wordt vaak aangehaald als het beste voorbeeld voor alle anderen, maar dat wil niet zeggen dat er hier nooit wat fout gaat. Zo werd al eens bekend dat de zo geroemde „klanten die dit product bestelden kochten ook” meldingen die je op de site ziet, niet altijd op waarheid gebaseerd zijn.

Normaal zijn recensies op de Amazon site anoniem, maar in 2004 werd door een bug in een nieuwe versie van de software per ongeluk de naam van de plaatser niet verstopt, zodat deze informatie korte tijd op straat lag. Zo kon je zien dat auteurs recensies plaatsten bij hun eigen boeken en kritischere recensies bij boeken van anderen. Het publiek kon dit alleen zien dankzij de bug, maar het bedrijf zelf had veel eerder kunnen weten dat dit soort valse recensies geschreven werden en had dus kunnen ingrijpen. Maar had dat niet gedaan.

Tegenwoordig huur je gewoon een broodschrijver in voor een recentie:

Schrijvers en uitgevers huren dubieuze bedrijfjes in om voor een leuk prijsje boeken van rivaliserende auteurs de grond in te schrijven. Nathan Barker heeft een pr bedrijfje dat zich hiermee bezig houdt. Hij rekent 5000 pond voor het vakkundig afkraken van welk boek de opdrachtgever maar wil. ‘We maken gewoon accountjes aan. Voor een roman meestal zo’n 7 vrouwelijke en 3 mannelijke namen.

Bron: Geloof nooit de recensies bij Amazon.com

Uggs

Een parallelimporteur van Uggs werd op een consumentenforum aangevallen door mensen die werken voor het callcenter van de concurrent. De uitkomst van de zaak is verrassend te noemen.

Trendylaarzen heeft geprobeerd om de ip adressen te achterhalen van de klagers op de forums. Volgens het vonnis zou dat bij Hyves in elk geval gelukt zijn. […] Knelpunt is dat de aangetroffen ip adressen niet afkomstig zijn van de vermeende concurrent, maar van een aan dit bedrijf gelieerd call center, dat meerdere klanten bedient.

Bron: Internetoplichting.nl slachtoffer van Uggs-rel

Neckermann

In juli 2010 bleek op de website van postorderbedrijf Neckermann één enkele „klant” in iets meer dan een maand tijd meer dan 200 gekochte producten te beoordelen. Was dat wel zuivere koffie?

Half augustus was duidelijk dat er iets niet helemaal klopte. Het account van de „klant” was intussen geschoond: er stonden nu nog maar 16 producten op. Je kunt nu dus nergens meer aan zien dat het geen gewone klant is.

Een gewone klant die bij het postorderbedrijf 3 verschillende koel-/vriescombinaties koopt binnen 14 dagen en over alle drie erg tevreden is.

Virals

Een „viral” is een reclamefilmpje dat een privé/home-video lijkt te zijn, maar in werkelijkheid een door professionals gemaakt reclamefilmpje in die stijl is.

De bekende viral met de „gegooide zonnebril” bleek achteraf reclame te zijn het zonnebrillenmerk Ray Ban en in dit filmpje doet iemand alsof je met mobiele telefoons popcorn zou kunnen poppen — het is reclame voor BlueTooth oortjes.

Reclame in bewegend beeld is erg laagdrempelig. De makers van virals nemen een andere identiteit aan, om te verbergen dat ze reclame maken. Dat lijkt veel op bedrog en ik vind dat deze misleiding verboden zou moeten worden.

„Werken” in Second Life

Gelukkig hoor je er bijna niets meer over, maar Second Life schijnt nog steeds te bestaan. Ooit was er een tijd dat je mensen tegen elkaar hoorde vertellen dat hun poppetje „werk had” in Second Life. Dit hield dan in dat hun poppetje in het spel bij een bezem stond en in ruil daarvoor kreeg je credits gestort op je sl rekening.

Dit is gebaseerd op een heel oud concept: als mensen zien dat ergens al andere mensen zijn, dan zal het er wel goed en leuk zijn. Zo werkt het ook op internet.

In Second Life kon je zoeken naar plaatsen waar de andere mensen op dat moment actief waren. Omdat verder niks te beleven was in het spel, gebruikten mensen die zoekfunctie in de hoop op een plek te komen waar het wel leuk was.

3 gedachtes over “En weer was daar die Juichende Menigte

Vertel jouw mening

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s