Mo op de scooter

discoursEen mechanische hoest verstoorde kort de stilte in de anders zo rustige straat: het geluid van het starten van Mo zijn scooter.

In haar studententijd kreeg ze snel door dat werken achter de bar best interessant kon zijn. Naar de kroeg moest je toch, dus dan kon je net zo gemakkelijk het nuttige met het aangename verenigen. Biertjes weggeven aan je vrienden en zo.

Ze zag er leuk uit en dat leverde haar een paar tientjes extra op aan fooien. Wat niet veel was, maar een vriend van haar — hij was „systeembeheerder” of zoiets — beweerde dat hij met het werk waar hij voor gestudeerd had niet eens twee tientjes bruto per uur verdiende. Sommige mensen hebben echt geen geluk.

Op afgesproken avonden kwam iemand het geld dat ze verdiend had bij haar thuis brengen. Daardoor kon ze blijven profiteren van die interessante regelingen die er bestaan voor arme mensen, wat studenten toch per definitie zijn. Kamers, peuken en uitgaan zijn al duur genoeg, een glaasje sap kost tegenwoordig 4,50 en elk jaar 5 weken op vakantie naar het buitenland is toch echt wel het minimum.

Toch was de landing hard: toen ze ouder werd kwamen er klachten. Van haar baas. Ze had nog steeds lang blond haar, maar hij zei dat jongere studentes een beter figuur hadden. Zei hij gewoon! De ww-periode duurde elke winter langer.

Wanneer wordt het leven nou eindelijk eens gemakkelijk?

___

Alle personages in dit verhaal zijn verzonnen, elke gelijkenis met bestaande gebeurtenissen en/of personen berust op louter toeval.

Advertenties

Vertel jouw mening

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s