De Open Afdeling (over leven en dood)

discours„Het is hier eigenlijk net een open afdeling, want aan het eind van de dag gaat iedereen naar huis.
Maar niemand van de mensen die hier op de afdeling werken is echt helemaal normaal.”

Zomaar een dag uit het leven van een jonge ICT’er

De jongens hadden zojuist met hun nieuwe database ontdekt dat de meeste klachten gingen over (na alle telecombedrijven natuurlijk) een bedrijf met een compleet onbekende naam. Ronnie had geGoogled en zodoende wisten ze dat dit een soort uitvaartonderneming was. Op dat moment verscheen de oude man op de afdeling, met zijn stelling dat niemand van de collega’s normaal is. Hij begon een monoloog die het midden hield tussen een tirade en een puntsgewijze onderbouwing door middel van voorbeelden, met een onverwachte climax:

  • Heb je nog nooit gemerkt dat [collega 1] al naar alcohol ruikt als hij maandagochtend binnenkomt? In de bovenste la van zijn bureau heeft hij een geopende fles drank, waar hij de hele dag door regelmatig een slokje uit drinkt;
  • Heb je nog nooit gemerkt dat [mannelijke collega 2] en [vrouwelijke collega 3] af en toe samen een uurtje in de ГЯ-ruimte zijn? Die ruimte is van binnenuit afsluitbaar en het is niet moeilijk te raden wat ze daar dan samen aan het doen zijn;
  • Als je hier naar de WC wilt, dan moet je hem eerst zelf schoonmaken, zo’n viezigheid hebben je collega’s er van gemaakt. Ik heb [collega 4] meerdere malen zien afwateren in de beplanting buiten rond het gebouw;
  • En jij (hij wees naar de jonge ICT’er) moest je paspoort inleveren bij je werkgever, zodat zij kunnen bewijzen dat ze jouw eigenaar zijn. Voor sommige van je collega’s is het spelen met hun iPhone’tje het hoogtepunt van de dag. Jij bent slim, maar toch ben je de laagst betaalde persoon van de afdeling. Waarom werk je hier? Ik snap dat niet.

Het groepje collega’s werd er stil van–omdat ze wisten dat het waar was.

De stilte werd doorbroken door Backstabbing Granny, die de afdeling op kwam met een HR-mededeling: „Samir komt niet meer terug op het werk”. Ze kon niet uitleggen waarom niet.

Die avond

Parkeergarage „De Open Haard”
Parkeergarage „De Open Haard” (foto: blafhert)

„Jij staat zeker in de Open Haard?”, vroeg de laatste aanwezige collega.

Nee, daar was vanochtend geen plek, ik parkeer helemaal achteraan.

„Kan ik met je meelopen? Gisteren hebben ze onderweg geprobeerd om mijn laptop af te pakken en de bewaking was toen al naar huis.”

Goed, dan lopen we samen naar de parkeerplaats.

Bij de ingang van de era-flat die ze passeerden, stond een witte partytent. Maar er werd geen feestje gevierd: mannen in witte pakken waren aan het werk. „Dat is al de derde dode dit jaar, op dit kleine stukje wandelen”, zeiden ze tegen elkaar. „Wat zijn we eigenlijk toch gek, dat we elke dag hier ons leven komen wagen, voor die paar rotcenten”, dacht de jonge ICT’er bij zichzelf.

Gelukkig heb je soms van die meevallertjes die het leven een klein beetje mooier maken, zoals bijvoorbeeld dat alle ruiten er nog in zitten, als je terug komt bij je geparkeerde auto.
„Tweeënzeventig minuten vertraging” zei de Flitsmeister.
„Vandaag maar een keer de route via Planken Wambuis”, dacht hij.

Eenmaal thuis, zag ik op het late NOS journaal wat de reden was voor Samir’s vertrek: Samir A. bleek gearresteerd en was sinds vandaag officieel kanshebber voor levenslang.

___

Alle personages en namen in dit verhaal zijn verzonnen, elke gelijkenis met bestaande gebeurtenissen of personen berust op louter toeval.

Vertel jouw mening

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s